Geloven in Gouda (34)


Legendarisch geloof

Als ik ziek ben is de werkelijkheid vol goden. In mijn verholen beleving heb ik onderonsjes met pre-Columbiaanse goden, smeed ik monstrueuze verbonden van de elementen en het menselijk bloed, neem ik op kosmische tonelen gepassioneerd deel aan planetaire oerscènes, vervul ik schuldige, ondergrondse rollen, die zich niets laten vóórschrijven en als schaduwen aan mij gebonden zijn. Langer hoe meer blijkt dat met koorts, zelfs zonder bewuste kennis, deze rollen als vanzelf kunnen worden vertolkt. Dan ben ik gelovig en geloof ik in een echte God. Het is wat zieken en oplichters overkomt; verborgen kennis die, op iedereen na, allen in de greep krijgt op den duur, bewustwording die, eenmaal zonder toezicht, door de piramidale dynamiek en propaganda van de bovenwereld op eigen wijzen om zich heen grijpt en uitgroeit tot religie, tot architectuur rond getuigen en getuigenissen van de Passie, tot imperiums die elkaar betwisten, verdringen en annexeren. Tot ik ten slotte beter ben, en het mij niet meer bezig houdt: Behoed voor legendarisch geloof.