Dichtbij komen


Soms sta ik zonder duidelijke aanleiding zomaar opeens als bevroren doodstil in de openbare ruimte, in de toevallige houding van dat moment. Alles is plotseling helder. De dingen vallen op een wonderlijke manier op hun plaats, en ik zie het. Vanaf enige afstand maak ik een foto, niet van mezelf of van wat ik zie maar van mijn gedachten. Mensen op straat staande houden en vragen wat ze op dat precieze moment denken zou wellicht weinig gedetailleerde antwoorden opleveren. Maar voor mijzelf en op dit moment scherm ik met zwart de zon af en druk ik mijn voorhoofd tegen een kleine ronde wolk. Ik weet dat overal altijd alles bewustzijn wekt, en dat de geest, hoewel volkomen vervlochten met de fysieke wereld, aan een totaal andere zwaartekracht gehoorzaamt, en zijn eigen, vanzelfsprekende circuits volgt op weg naar het paradijs. Dichterbij komend houdt de natuur ervan zich te verbergen.