Cool

Ons huis staat ingeklemd tussen twee andere huizen, waardoor zijn afmetingen worden bepaald. Maar sinds het dak eraf is en de tussenwanden zijn neergehaald bestaat ons huis uit bijna niets meer en voelen we ons niet langer beknot. Ons huis, een krot denkt men, is thans een vrije ruimte tot naar boven. Een verademing. We kunnen onze ogen niet afhouden van het licht. Het is een fase. We missen onze herinneringen nog geen moment. Opzien baart ons nieuwe onderkomen overigens nauwelijks, uitstraling ontberen we en met plastic probeert men ons smoel voor de straat te verhullen. Alsof het een schande is, deze inkijk, deze openheid van zaken. Maar wij hebben niets te verbergen en brullen onze leegte hemelsbreed van de daken. Want we zijn Cool.