Maskeren


Hoewel mijn kop overal verkrijgbaar is en overvloedig is afgebeeld in boeken, kranten, tijdschriften, op posters, kaarten, bidplaatjes, mokken en maskers, heb ik liever niet dat u mij hier herkenbaar fotografeert. Neem liever mijn hoed, waaronder ik mijn dromen bewaar. Of ik mijzelf verschuil, vraagt u; of ik niet zelf voor de dag wil komen? Ik glimlach. De mensen weten niets. Het is eenmaal zo gelopen, niemand onthoudt mijn gedachten, of wie ik ben, dan alleen door de beeltenis van mijn gezicht. Het licht zelf herkennen zij niet. En geeft dat iets perslot, dat iedereen voor een euro een elastiekje achter zijn oren kan spannen en met mijn trekken kan poseren? Zelfs ikzelf zet mijn gezicht soms op en begeef me in de massa, om mezelf te kunnen zijn, om niet herkend te worden, om zonder dat iemand mij aanspreekt mij vrij te kunnen bewegen. Bijvoorbeeld hier, in de omstrengeling van de liefde, waar ieder verschilt en opgaat in elkaar.