Even geduld


Nee, als de steeg haar hellingshoek en zwaarte zijwaarts in de waagschaal gooit, wacht ik wel even tot zij weer rechtop gaat staan. Wat kan ik anders, hoofd opzij, dan muren ruimte geven? Wanneer mijn stad haar richting kwijtraakt, buig ik gedwee zolang het duurt. Hoe kun je anders in een stenen atmosfeer je trots en hachje veilig stellen? Met bruut geweld? Ik wacht gewoon, met mijn gewicht als stille kracht, tot de balans in mijn belang en tot gerief van ieder ander schijnbaar omgebogen man hersteld is.