Het gras in


Ik werd er draaierig van, ook al was het prachtig om te zien, al die kleine pootjes die dezelfde kant op gingen. De een droeg een stukje been, de ander een stukje arm. Sommigen droegen niets, die werden aan de kant geduwd. Snel besloot ik ook iets op te pakken, een voetje. Het viel niet mee, ik was het niet gewend, ik had nog geen plaats in het geheel. Nog even en de fluit zou gaan. Dan moesten we binnen zijn. Bij de ingang bleek de discipline: twee aan twee! Ik stond naast een mannetje met een hele grote kop, dat werd lastig. Ik wilde iets zeggen, dat hij zijn kop niet mee kon nemen, maar ik sprak hun taal niet. Ik nam een andere weg. Het gras in.