Popeye

Dat men mij aanspoort met 'ga zo door', best hoor. Maar de toevoeging. Altijd en eeuwig spinazie. Sta ik in het aroma van gebrande cashewnoten in het schelle zonlicht - ik kan verdorie niet links of rechts kijken vanwege de stenen balk op mijn kop, die tonnenzware ballustrade -, ruik ik de krentenbroden van ’t Stoepje en de mandarijnen van de fruitkraam, komen ze aan met die o zo gezonde, ijzer- en vitaminerijke groente waar je zogenaamd heel sterk van wordt. Staar op je matrozenogen, dat krijg je ervan. Voer mij verdomme pinda’s en laat mij Spinoza heten.