#1 | 05-07-10 | stadsdichter
Er is een grofkorrelig gebied
van lichtgevoeligheid dat ligt
tussen netaan wel gematerialiseerd zijn
en op het punt staan tot, maar nog niet.
Bloemen kunnen er het best gedijen.
Wij alleen wanneer we hoog gestegen zijn.
Ik zag er op een dag Jozef Rulof
druk bezig met zijn schilderijen

#2 | 05-07-10 | cor zwart
een kaart van mij
uit Arcadië waar wij
jaagden langs het achterpad
tot licht het donker had

#3 | 05-07-10 | marianne meester
Geen kaart van ons
uit Dromenland , maar met
onrustige benen want de voeten
wilden nog zo ver en lang
op zoek waar het hoofd eindelijk
de volwassen rust zou ontvangen .
Nee , geen poetisch/filosofische kaart
uit Romantiekland , maar een liga om
de maag te sussen en een modeblad om te
verlustigen , het Achterpad is nu snelweg .

#4 | 05-07-10 | marianne meester
vast aan mijn achterpad
zitten tegeltuinen
vol met keuvelende ,
avondeten nuttigende
vutparen , licht gekletter
van bestek en vooral
veel geneuzel , wanen
veilig&onaantastbaar als
vanzelfsprekend , zum Kotzen .

#5 | 06-07-10 | cor zwart
waar zit achter muren
van mm’s alledaagse spreken
de kern van vuren
waardoor de muren breken?