Gaan en staan


Veel mensen die zich uitlaten over vrijheid koppelen dit begrip aan de wens te mogen gaan en staan waar ze willen. De begrippen vrijheid en wil worden sowieso graag gecombineerd, bijvoorbeeld in; de vrijheid te kunnen omgaan met wie ik wil, de vrijheid me te kunnen kleden zoals ik wil, de vrijheid te kunnen zeggen wat ik wil, de vrijheid te kunnen eten wat ik wil, en zo voort en zo verder. Onzin natuurlijk. Ik zou willen omgaan met Paul McCartney, maar hij heeft daar waarschijnlijk geen enkele behoefte aan, ik zou gekleed willen gaan als Daniel Craig, maar kan het me natuurlijk niet permitteren, ik zou iets willen zeggen waar de hele academische wereld van opkijkt, maar ik heb geen idee wat en ja, ik zou ook best wel in Aragawa of Acquarello een vorkje willen meeprikken, als ik de centen had, maar schaadt dit alles nu mijn vrijheid? - De veel realistischer vrijheid je te verantwoorden voor je daden en gedachten wordt bijna nooit gezien als invulling van het begrip vrijheid. Je verantwoorden voor je gedrag wordt eerder gezien als een beperking van de persoonlijke vrijheid, die geassocieerd wordt met je niet hoeven verantwoorden waarom je iets doet of denkt. Dat moeten we immers allemaal ‘zelf weten‘, daar heeft niemand zich mee te bemoeien, dat is vrijheid. Dit ‘zelf moeten weten’ geldt overigens meestal als gezegde. Want wie weet zelf wat, en weet zich daarover te verantwoorden? Je mag er als duivel op wielen in een oorverdovend lawaai vandoor gaan, maar je blijft staan. En daar begint vrijheid.