Zelfbediening


Soms, op een volkomen verregende zondagmiddag, achter je computer, al weer half bezig met de dag van morgen, ben je sprakeloos bij het zien van een bepaalde gefotografeerde scène, zoals deze scène waarin de associaties en combinaties je welhaast de adem benemen. Een scène waarin voor je gevoel zóveel zeggingsmogelijkheden liggen, dat de kans er iets geweldigs over te kunnen opmerken je bijna op een zilveren schaaltje wordt gepresenteerd, dat je zó een kans voor open doel krijgt dat een toeschouwer, bij wijze van spreken, hem nog met zijn lul had kunnen maken, en dat het je toch niet lukt om precies dát te zeggen, waarna we kampioen zijn. In plaats van te scoren word je plotseling getroffen door een stekende koppijn en een depressief gevoel. Je laat de hele boel en denkt, vandaag moet de kijker zichzelf maar bedienen en bijschrift bedenken, ik kruip mijn bed in en meld me ziek.