In goede staat
‘Er zijn twee soorten Nederlandstaligen: de ene soort weet niet wanneer een woord eindigt op een -d, -t of -dt en de andere soort ergert zich daar groen en geel aan. Het ligt voor de hand tot welke soort ik mezelf reken. U hoeft slechts een bezoek aan marktplaats te brengen en u wordt getrakteerd op de een na de andere fout. En vaak wordt de betekenis van de zin dan ook compleet anders. Wat dacht u van verkeerd in goede staat? Dus het is verkeerd dat, zeg, de stoelen, in goede staat zijn en dus doet u een goede koop als de stoelen volledig afgeragd zijn en van ellende in elkaar dreigen te zakken. Vanzelfsprekend koopt u de stoelen met alles wat erbij hoord. Wat? Hoord? Ja, u leest het goed. Dit wordt werkelijk door mensen ingetypt. De enige verklaring die ik hiervoor kan verzinnen is dyslexie. In dat geval kan ik begrijpen dat mensen deze fouten maken en dat iemand er niet bij zet dat hij of zij dyslectisch is. Maar ik vermoed dat het maar al te vaak gemakzucht is: als er maar iets staat dat klinkt als een t dan zit het wel goed.’