Het hoofd buigen
‘Bij de uitdrukking ‘het hoofd buigen’ denken we aan situaties waar we niet tegen opgewassen zijn. Dan buigen we het hoofd voor een moeilijke gebeurtenis of iets waar we niets aan kunnen veranderen. Maar ‘het hoofd buigen’ kan ook in verband gebracht worden met het maken van een nederige beweging van het hoofd naar het hart. Als het verstand als het ware het gezelschap zoekt van het gevoel. Komen hoofd en hart er samen ook niet uit, dan ontstaat een verlangen naar bevrijdende stilte. In het hart ligt een beginsel verscholen dat ontwaakt door het verlangen van denken en gevoelen. Het beginsel in het hart openbaart zich als het hogere korps van de Rede die hart en hoofd tot rust brengt, reinigt en in eenheid leidt. Bij het gebogen hoofd voegen zich dan de gevouwen handen als uiting van het niet-zelf-handelen. Het hogere korps van de Rede toont zich in harmonie als kennis, daad en liefde. Dan wordt het leven tot een waar gebed zonder einde.’