R.I.P.
Er zat verdomd veel leven in. Een pietsje te.
Hij drukte ons korset van ijzeren baleinen op
en liet zich niet meer onderdrukken. De straat
werd duidelijk te laag voor zijn gefnuikte wortels.
Hij wilde meer en hogerop tot ons verdriet en
ons gestruikel. De buurman vreesde voor zijn
boekhoudkundig lezen. We moesten hem, de
iep, verlossen uit ons lijden. We brachten hem
in brokken om, versnipperden zijn tak en blad
en bliezen zaagsel op een hoop om plechtig te
gedenken. Hij is niet meer, hij werd te veel voor
kruip- en buigingsruimte, voor ons bescheiden
zaagwerktuig. Hij was volledig uitgelopen.