Paradox
Bij een vermomming gaat het er niet om dat men zich op een willekeurige manier onherkenbaar toetakelt. Een vermomming is pas geslaagd als die, net als de rol van een toneelspeler, 'op het lijf geschreven is'. Men moet zich niet alleen onherkenbaar maken, men moet in die onherkenbaarheid ook overtuigend zijn. Dit betekent dat men bij de goede vermomming een kant van zijn wezen afsplitst die men voor de buitenwereld zorgvuldig geheim had gehouden. De paradox van de goede vermomming is daarom dat ze eigenlijk een onthulling is. De beste vermomming is tegelijkertijd de intiemste onthulling. Bij de meeste mensen die zich vermommen valt wel iets van deze paradox waar te nemen. (H.J.A. Hofland, 2012)