Het wordt nat!


RAAP MIJ DIE STRAAT EENS OP!

  Ik zie daar weer een jongetje doen,
wat ik vaker heb gedaan.
Hij raapt de straat op naast zijn schoen
en kijkt haar vorsend aan.
In dat wegdek heeft hij HET verloren,
IETS met een veer en een ruis.
Hij kan het tikken duidelijk horen,
het mecanisme blijft hem bekoren,
HET heeft gelukkig een binnenhuis.
Nu mogen de grote buien komen
over heel de stad
en spoelen de huizen en de bomen,
HET wordt niet nat!


Ode aan witten - Pierre Kemp, De incomplete luisteraar, 159