Over ons


Je vraagt me met gelaten blik die me spiegelt wie ben ik in de volgorde van gedaanten in deze natuur; zie jij de logica binnen de omrande gestalte van mijn bezonken gevoel, ken jij het model van kennen als het op de diepte drukt, door massa’s overspoeld, naamloos verduisterd op de bodem van het zijn? Want ik ben nat gegaan aan wat ik wist en waar ik wilde sturen sloeg het lot mijn vlot naar links. M’n kunsten gaan niet langer op, nog vragen drijft als boei doods op de toevloed. Ik heb het koud mijn beste aan de wal is sluipend ongewenst de ratio een dalen aller waarden. Leren, wordt gezegd, is je verschonen om te komen tot wat je onbewust al wist. De winter komt als jeugd als minder weten niets het liefst haar sporen sleept en over ons.