Van dier tot dier


Het witte gras verraadt een dikke tak. Dit kromme hout leidt later tot een tweede. Het blijken er uiteindelijk wel vijf, zo dood als wat. Tot eentje blijk geeft van spreekwoordelijk en emotief verstand. Hij kakt en doet dat zo te zien begiftigd met de rede: oranje ringen lichten reflecterend op, hypnotisch neemt hij mij gevangen, en de maat, erkennen wij gelijk te zijn in lang en zwijgend oogcontact.