Op de huid


De juwelen waren op dus moesten we naar de stad om nieuwe te halen. Dat gaf nog een hoop gedoe want de wegen waren gaan zwerven, en liepen verward rond, waardoor geen enkele route je dichter bij je doel bracht. Je gedachten werden aan één stuk onderbroken door types, die eerst wel bij hun verstand leken, maar die, als je eenmaal met ze meeging, geraffineerde verkopers bleken te zijn, die alleen maar kletspraatjes verkochten. Hoe kwam je in vredesnaam van lieden af die nog meer de weg kwijt waren dan jijzelf, en die het weinige dat je begreep ook nog in de war schopten? Ja, er waren specialisten die door middel van een serie zorgvuldig uitgevoerde draaiingen van het hoofd ongewenste belagers op natuurlijke wijze langs zijroutes uit het zicht konden laten verdwijnen. Maar dan moest eerst wel duidelijk worden dat het werkelijk om een specialist ging, en niet om een ander type dat zich ook weer met het bestemmingsvraagstuk ging bemoeien. De kans dat iemand zich zonder bijbedoelingen in je privé-gangen wilde verdiepen was al met al bijzonder klein. Het was dan ook maar beter op een straathoek door je knieën te zakken en je aan een vast geloof toe te vertrouwen. Om de scherpte die je zelf nog bezat te richten op de kleinste details uit je directe omgeving. Het boodschappenlijstje zó piepklein op te rollen, dat het veilig kon worden opgeborgen in een porie van je huid.