Quo vadimus


Geruis van stoffen, hoofs geknoopte omslagdoeken. Verhuld bewegen in omfloerste gang. Een energiek te zamen gaan in een bepaalde richting. Waarheen. De bron des levens achterna. De wetenschap, gedeeld op een gewone middag, van samen meer te zijn dan één. Met individuele loopjes niettemin, markant gesjok, gedreven zigzag tegen elkaar in. Wil ik het mijne van dit zwijgend uitgevoerde streven. Zet ik de achtervolging in?